نگاهش سنگین بود !

آنقدر سنگین

که قلبم طاقت نیاورد ....

اشک ریختم !

صدای عقربه ها

ماه هاست که

در سرم می کوبد

من همچنان در فکر توام

چرا باطری ساعت تمام نمی شود؟

نه عاشق هستم

نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من .

خودم هستم

و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزد.!

من زمان را در با تو بودن خلاصه کردم

و رهایی را در آغوش تو

من چشمان منتظرم را در غروب دریا رهاکردم

 شاید تور ماهیگیر آنها را به دام اندازد

اما نه.........

 آنها سنگین تر از آنند که در دام افتند

این شب ها..

چشم های من خسته است..

گاهی اشک.. ، گاهی انتظار..

این سهم چشم های من است.....

هر چه از الفبای تو حرف برمی دارم تا تمام شوی !!

لابه لای این همه خطوط مبهم و واژه ندیده ...!!

دوباره از سر سطر آغاز می شوی !!!

من تو را به خاطر می آورم !

بی هیچ بهانه ای .....

شاید دوست داشتن همین باشد !

بی بهانه به خاطر آوردن !!!

به چه می خندی تو؟

به مفهوم غم انگیز جدایی؟

به چه چیز ؟

به شکست دل من یا به پیروزی خویش ؟

به چه می خندی تو؟

به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟

یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه می خندی تو؟

به دل ساده من می خندی !!

که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟

خنده دار است ...

بخند !!!

بر فراز قله زمان ایستاده‌ام

دشتی سبز،

آسمانی ابری و گرفته ،

                                  آنچنان که دلخواه من است

بارانی و نسیمی ملائم.

همه چیز برایم آماده ست.

اما من دچار یاس دوگانه‌ام.

من از کدامین گناه زاده شدم

                                        که در اوج

                                                         همچنان تنهایم.

ديشب در عمق تنهاييم، در سکوت پايان نا پذير اتاقم،

 دلم براي خودم سوخت و خاکستر شد.

براي دلي که هيچ ظلمي نکرد و هيچ جفايي نکرد و هيچ کس را نيازارد.

اما خود ظلم و جفا ديد و شکست و خرد شد...

 براي دلي که مي دانست نبايد دل ببندد اما بست!

 به قلم مي گويم :

- اي همزاد  ...

اي همراه ...

اي هم سرنوشت ..!

هردومان  حيران بازي هاي دورانهاي زشت  ..

شعرهايم را نوشتي ..

دست خوش ، اشک هايم  را کجا خواهي نوشت؟

قلبی که پر از اندوه و خستگیست

اما چه کنم که این قلب سرآغاز یک دل دادگیست

ای مسافرآسمانی ازتوشروع مي شود .....

تمام گلايه هايم !

وبه توختم مي شود ....

تمام بهانه هايم !

ازطلوع شنبه تاغروب پنجشنبه ...

حتي جمعه هابوي تورامي دهد !!!

به شیشه می کوبند

چشم های من

بر کاغذ

هرچه برایت می نویسم

باران لعنتی چشم هایم پاک می کند...

روزها می گذرد  ...

و من باز ..

از تنهایی سخن

به میان می آورم !

و به انتظار

آمدن تو ....

تا کی باید

لحظه ها را ، ثانیه ها را

روزها را

لحظه شماری کنم !!

مهربان پروردگار  !

به پاسداشت مهرآفريني تو، روزه گرفتيم.

و اكنون به نماز فطرت، پاك ميرويم و در آبي رحمتت روح و جان مي شوييم.

و تن پوش آمرزش بر تن مي نماييم.

در اين لحظه هاي سبز استجابت، شاخه هاي نخل آرزو را در دست مي گيريم.

و ظهور منجي آخرين را از تو ميخواهيم.

عيد سعيد فطر

 عيد آسودگي از آتش غفلت

و رهيدگي از زنجير نفس

بر ميهمانان حضرت حق مبارك باد.

رعيت نواز

پاییز هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد

با این همه

ازمنبر بلند باد

بالا که می رود

درخت ها چه زو د به گریه می افتند

عاشق نشدي وگرنه مي فهميدي          

 پاييز بهاريست كه عاشق شده است

کاش می شد سکوت غریبانه گنجشک های افسرده رامعنا

کرد.....

کاش می شد  فریاد مظلومانه نیلوفرهای مرداب را شنید..........

کاش می شد اندیشه و احساسم را به دست پیچکی بسپارم تا

به هرکجا که می خواهند سر بکشند.........

کاش و بازهم کاش .....

تنها رفتن در این جاده؛

در این جاده سرد بی انتها؛

بدون کوله باری از عشق؛

بدون تو؛

دشوار است !

و من تنهاتر از همیشه.

خاطره های یاد تو ...

بر دوشم سنگینی می کند.

می دانم که اينبار ..

نخواهی آمد !!!

داستانی بلندم، دنباله دار...

که عشق در آن شبیه افسانه ایست.

زیر درخت نشسته ام،

آرزوهایم بالای درخت، سیب می خورند.

و من انتظار را با انگشت هایم می شمارم.

 قصه ام چه جالب می شود،

 اگر انگشت هایم تمام شوند...

مدتی است که دیگر تقویمم را ورق نمی زنم،

حتی حوصله کنار زدن پرده را ندارم،

چه برسد به باز کردن پنجره !!!

حال عجیـبی دارم؛

همه چیز از نبودنت حکایت می کند،

به جز دلم که مانند دانه ای در دل خاک،

در انتظار آمدن بهار اسـت ...

می دانم که می آیی: خیلی زود !!!

من که با عشق تو از روز ِ ازل می خوردم

نای گفتن نبود بس که پیاپی خوردم

 من نگویم که تویی عذر ِ گناهم اما

تو بگو، باده بی یادِ رخت، کی خوردم

روزه بودم، دلِ من ماذنه ی عشقِ تو شد

نام تو آمد و افطار شد و می خوردم

بازهم ترنم آوای ربنا ....

بازهم سفره ای که بهانه اش افطار است

و بهایش لبهای تشنه که زیر لب نجوا می کند.

بازهم پاکیِ مهمانی خدا...

بازهم برکتی که به سفره ی دلمان می بخشد ...

بازهم خواب ناز دم صبح که می بخشیمش به ثانیه های غفلت زده

و می رسیم به

دعای سحر

و خدا در میان همین لحظه ها نشسته انگار !!

و باز هم خدا ...........

روزه بودم .

ترا دیدم .

هنوز اذان نشده بود .

خندیدی ...

روزه ام افطار شد !

صبح

سحری

نگاهت را می خورم . . .

و غروب

با لبخندت افطار می کنم . . .

مادرم

با نان داغ

افطار می کند . . .

و من

با نگاه مادرم . . .

روزه ام را

وقتی می شکنم

که نگاه تو

اذانِ لبخند را

گفته باشد . . .